اثربخشی مداخله خوددلسوزی شناختی بر بهبود نیازهای خودتعیین گری، تعویق اندازی و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان دختر مبتلا به افسردگی در یکی از شهرک های نظامی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیار روان‌شناسی تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران

2 دکترای روان‌شناسی تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران

3 استادیار مشاوره خانواده، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران

4 کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران

چکیده

مقدمه: هدف اصلی این پژوهش، تعیین میزان اثربخشی مداخله خوددلسوزی شناختی بر بهبود نیازهای خودتعیین­گری (خودمختاری، شایستگی و ارتباط ادراک‌شده)، تعویق­اندازی و تاب­آوری تحصیلی دانش­آموزان دختر مبتلا به افسردگی در یکی از شهرک­های نظامی بود.
روش: طرح پژوهش نیمه‌آزمایشی از نوع پـیش­آزمون ـ پس­آزمون با گروه گواه بود. برای اجرای پژوهش از میان دانش­آموزان دختر (متوسطه اول و دوم) دارای افسردگی یکی از شهرک­های نظامی 40 نفر به‌صورت تصادفی انتخـاب و در دو گـروه­ آزمـایش و گواه جایگزین شـدند. سپس مداخله با روش آموزش خوددلسوزی شناختی به مدت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای روی گروه آزمایش اجرا شد و گروه گواه هیچ نوع مداخله­ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش مقیاس نیازهای خودتعیین­گری سوریبو و همکاران (2009)، مقیاس تعویق­اندازی تحصیلی (APS) کاکیسی (2003) و پرسشنامه تاب­آوری تحصیلی ساموئل (2004) بود. برای تحلیل داده­ها از نرم­افزار (SPSS.21) و تحلیل کواریانس استفاده شد.
نتایج: یافته­ها تفاوت معنی­داری بین دو گروه نشان داد.
بحث: پس می­توان گفت که مداخله خوددلسوزی شناختی بر بهبود نیازهای خودتعیین گری (خودمختاری، شایستگی و ارتباط ادراک‌شده)، تعویق­اندازی و تاب­آوری تحصیلی دانش­آموزان دختر مبتلا به افسردگی، اثربخش است.

کلیدواژه‌ها